Het is aanstaande woensdag een jaar geleden dat ik een zwangerschapstest deed en erachter kwam dat ik zwanger was. De grootste schok ooit!  Sophie is inmiddels al 3 maanden en het voelt nu alsof ze er altijd al is geweest.

Lieve baby

Yannick wilde er in eerste instantie niks van weten en ik wist niet wat ik wilde. Kinderen? Dat was niks voor mij. Ik had me altijd voorgenomen dat als ik aan kinderen zou beginnen, ik er voor 200% voor zou moeten gaan en ik zelf altijd op de 2de plaats zou komen, en ik wist niet zeker of ik dat wel wilde. Toch namen de hormonen de controle over, wat ervoor heeft gezorgd dat Yannick en ik nu papa en mama zijn. Papa en mama van een hele lieve baby!

Ze zeggen dat je eigen kind altijd anders is, dat je die altijd leuker vindt dan die van anderen, maar ons kind is ook echt anders (hehe 😛 ). Ze is de liefste baby die ik ooit heb gezien. Ze is bijna altijd vrolijk, huilt alleen als er iets is en als ik even verdrietig ben legt ze d’r handje tegen m’n wang alsof ze wil zeggen “komt wel goed mama”. Daarna huil ik natuurlijk nog harder omdat ze zo lief is en ik de mooiste baby van de wereld heb. Iets met hormonen, denk ik… 🙂

Andere kinderen, de meeste althans, vind ik nog steeds een verschrikking. Als ik met Sophie door het winkelcentrum loop en er weer een kind gillend en krijsend voorbij rent of er eentje op de grond ligt omdat hij z’n zin niet krijgt, dan rol ik zo hard met m’n ogen dat ze er bijna uitrollen. Vervelend voor de ouders, want sommigen kunnen er niks aan doen dat hun kind op dat moment zo doet, maar ik erger me er echt dood aan en stiekem veroordeel ik die ouders ook. Hou je kind ff in bedwang, ja.

Sterke wil

Ondanks dat Sophie nog niet rent of op de grond rolt omdat ze d’r zin niet krijgt, weet ze al wel precies wat ze wil. Ze kijkt bijvoorbeeld altijd graag bij Yannick mee op de laptop en als ze het niet goed kan zien dan probeert ze met d’r voetjes tegen de laptop aan te schoppen zodat hij draait, wat er dus al een paar keer tot heeft geleid dat Yannick de laptop nog net op tijd kon grijpen voordat hij eraf zou vallen.

Door haar sterke wil en nieuwsgierigheid heeft ze ook al een heel sterk lichaampje. Zo kan ze, terwijl wij haar handjes vasthouden om haar evenwicht te bewaren, al een tijdje zelf rechtop staan. Daarnaast verplaatst ze zich in de box al van de ene naar de andere kant en op het speelkleed pivoteren zodat ze alles uitgebreid kan bekijken en voelen is een koud kunstje voor d’r. Volgens het Consultatiebureau is dat heel knap, dus daar ben ik toch wel heel trots op! 🙂

Wennen

Naast de leuke momenten, het knuffelen en het spelen, de mijlpalen en de lieve lachjes, zijn er natuurlijk ook de minder leuke dingen van het ouderschap. Zo sta ik nog steeds regelmatig kokhalzend boven de commode als ze weer eens een gigantische poepluier heeft geproduceerd en kan ik me soms best ergeren al ze voor de 4de keer op een dag zichzelf onder spuugt waardoor ik haar wéér opnieuw kan wassen en omkleden. Toch mag ik eigenlijk niet echt klagen. Ze slaapt ’s nachts door, doet meestal niet moeilijk als we ergens heen gaan en is eigenlijk gewoon een hele lieve baby.

Waar ik wel nog steeds aan moet wennen is het feit dat we nu toch wel heel erg geleefd worden. Spontaan de deur uit gaan ging een paar weken geleden nog wel, maar nu moet ik echt rekening houden met haar middagslaapje omdat anders de kans bestaat dat ze echt niet te genieten is. Ik leef van luier naar fles, van fles naar slaapje en van slaapje naar luier, en tussendoor werk ik ook nog eens.

Al met al gaat het nu toe vrij soepeltjes, maar wie weet rolt deze lieve baby over anderhalf jaar ook wel in het winkelcentrum over de grond. We zullen zien. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Plaats een link naar jouw eigen blog